JESTEM  CZŁOWIEKIEM ZNIKĄD...

Pamiętasz kiedy po raz pierwszy pomyślałeś, że chcesz robić filmy?
Od dzieciństwa lubiłem je oglądać, zawsze intrygowały mnie opowiadane historie. Nie potrafię określić kiedy sprecyzowały się moje zainteresowania filmem, one po prostu były. To naturalny proces odkrywania pasji. W pewnym momencie pomyślałem, że skoro tyle oglądam to może teraz mógłbym spróbować sam coś nakręcić. I tak się zaczęło. Na początku nie wiedziałem jak się do tego zabrać więc z braku sprzętu i doświadczenia zapisywałem to co miałem w głowie na luźnych kartkach. Potem okazywało się, że pomysły, które skrzętnie notowałem i z których byłem bardzo dumny ktoś inny realizował w międzyczasie we własnym filmie. Byłem wściekły i darłem zapiski. Szybko zrozumiałem, że z samego zapisywania nic mi nie przyjdzie. Dlatego sięgnąłem po kamerę. 
Ale przecież zanim pomyślałeś o filmie próbowałeś swych sił w fotografii. Wiem też, że piszesz opowiadania, wiersze oraz malujesz. Nieustannie opowiadasz o świecie. Czy to ci nie wystarcza?
Na razie bazuję na skromnych obserwacjach i intuicyjnym przeświadczeniu, że właśnie film daje o wiele więcej możliwości w przekazywaniu tego, co chciałbym powiedzieć. Dopiero poznaję ten sposób wyrażania się. To są ciągle próby. Oczywiście łatwiej technicznie napisać opowiadanie niż później adaptować je filmowo. To co teraz robię wynika z ciągłego poszukiwania. Myślę, że trzeba trochę tych filmów zrobić, by odpowiedzieć sobie na pytanie czy to jest to, co mnie interesuje, w czym się spełniam. Ten etap dopiero jest przede mną.
A jak wyglądała Twoja droga do realizacji własnego filmu?
Byłem i nadal jestem człowiekiem znikąd. Przez długi czas starałem się walczyć o siebie w ten sposób, że rozmawiałem z ludźmi ze środowiska filmowego i mówiłem im jak bardzo czuję się zablokowany brakiem możliwości realizowania swych pomysłów. Prosiłem, aby mi pomogli. Teraz wiem, że była to walka z wiatrakami a w zasadzie z całym rzędem kamiennych wiatraków. Tłukłem więc głową w ten kamienny mur i spotykałem się z kolejnymi ludźmi ponieważ naiwnie wierzyłem, że może to coś zmieni. Ciężko było uświadomić sobie, że pasja i pomysły u człowieka, za którym nie stoi żadne sławne nazwisko ani spektakularne sukcesy nic nie znaczą w oczach innych i jeżeli ewentualnie wzbudzają jakieś emocje, to co najwyżej irracjonalny strach przed świeżą krwią. No cóż, nie jestem niestety odosobniony w tego typu doświadczeniach. Być może i dobrze, że tak się stało. Dzięki temu szybciej dorosłem i po raz pierwszy zrozumiałem, że naprawdę chcę robić filmy. Upokorzenie udało mi się zamienić na siłę, która wykorzystuję aby przebijać się dalej. Po takich doświadczeniach została tylko jedna alternatywa. Trzeba robić swoje, takimi środkami jakie się ma, angażując i skupiając ludzi, którzy chcą mnie wesprzeć. W innym razie łatwo popaść w rozgoryczenie lub w narodową cechę Polaków jaką jest ustawiczne narzekanie i piętrzenie problemów. A ja wierzę, że moje różnorodne doświadczenia nie poszły na marne i że jestem na właściwej, choć ciągle krętej, drodze.
W końcu się jednak udało i zrealizowałeś swój niezależny film. Czy teraz czujesz się wolny i niczym nieograniczony?
Właśnie posiadanie swobody tworzenia było czymś rewelacyjnym... Nie bądź zaskoczona. Oczywiście z perspektywy czysto twórczej to była w pełni moja realizacja, to ja decydowałem o ostatecznym kształcie i formie. Udało mi się zebrać ekipę, która, choć nie bez oporów, to jednak poddawała się moim sugestiom. Niestety również na mojej głowie były wszystkie sprawy organizacyjne. A na tym polu o swobodzie mogłem tylko pomarzyć. 
Zaraz powiesz, że ograniczały cię pieniądze...
W zasadzie ich brak. Musiałem działać najprostszymi dostępnymi mi środkami – poczynając od sprzętu a kończąc na ludziach, którzy zgodzili się uczestniczyć w moim pomyśle i zawierzyli mojemu entuzjazmowi. Koniecznie muszę dodać, że ogromna grupa ludzi pomagała mi z własnej woli, całkowicie za darmo na różnych etapach realizacji. Obawiam się, że nie byłbym wstanie wymienić wszystkich, ale bardzo im za to dziękuję.
Czym ich przekonałeś? Co to był za pomysł?
Banalny... Historia, którą opowiadam jest prosta i oparta na schemacie trójkąta. Zaczyna się tak: „Dwóch chłopaków, którzy kopią dół. Barakowóz, w którym mieszkają. I dziewczyna, która przynosi im jedzenie z pobliskiego miasteczka. Wszyscy czegoś pragną i wszyscy mijają się w swoich uczuciach.” Już po tym widać, że pomysł odbiega jednak znacząco od tego co aktualnie powstaje w Polsce zarówno w nurcie kina zawodowego jak i niezależnego. Dla mnie jest to powrót do mojego ulubionego okresu kina, czyli lat sześćdziesiątych zarówno w formie jak i treści. Akcja skoncentrowana na relacjach pomiędzy ludźmi. Długie  ujęcia i ładnie budowane kadry. I to chyba przyciągało najmocniej.
Prawie wszystkie zdjęcia są plenerowe. A to zwiększa prawdopodobieństwo nieoczekiwanych przygód.
Oczywiście zawsze największe niespodzianki płata pogoda. Tak też było i z nami. Dysponowaliśmy trzema dniami zdjęciowymi, w dodatku mocno okrojonymi, bo jeden aktor mógł się zjawić dopiero o 12, a drugi musiał wyjechać już o 16. Mieliśmy ustawiony plan, dużo zdjęć przed sobą i... nagle zaczyna padać deszcz. I tak przez pół dnia a potem jeszcze rano. Wtedy już nic nie można zrobić, nawet przekleństwa nie pomagają.
Oprócz takich niespodzianek były też miłe?
Nie wiem, czy miłą ale na pewno niespodzianką dla okolicznych mieszkańców było przygotowanie planu filmowego. Proszę wyobrazić sobie miny rolników sadzących buraki i kapustę, kiedy na jedno z pól wjechał ogromny samochód, ciągnący za sobą barakowóz, a chwilę później pojawiła się koparka i na środku pola zaczęła kopać dół. Ale ta historia ma też dalszy ciąg, już mniej wesoły. Kiedy ustawiliśmy barakowóz, kiedy dół został pogłębiony, kiedy wyjaśniliśmy rodzinie rolnika, nieuprzedzonej o naszym przyjeździe, dlaczego tu jesteśmy i kiedy wreszcie mogliśmy zacząć kręcić – okazało się, że mamy awarię kamery. Niestety to była akurat sobota wieczorem a aktorzy w poniedziałek rano wyjeżdżali na wakacje i zdjęcia trzeba było przesunąć o miesiąc. Rzuciłem się właścicielowi pola z obłędem w oczach do kolan i na szczęście dołu nie trzeba było zakopywać...
Dużo problemów miałeś z tytułem. „Dół” był nazwą roboczą. Ostatecznie jednak pozostawiłeś ją jako tytuł filmu. 
Akcja filmu dzieje się albo w dole, albo w jego bezpośredniej okolicy. Stąd takie pierwsze i tak silne skojarzenie. Dla mnie i dla obrazu istotna jest jednak inna perspektywa -„Pomiędzy niebem a ziemią”. Ten tytuł najpełniej oddaje charakter filmu, niestety z przyczyn oczywistych musiałem z niego zrezygnować. Opowiadana historia jest bardzo prosta. Pokazuje relacje i emocje jakie mogą się ujawnić pomiędzy kobietą a dwoma mężczyznami. Na koniec nic się pozornie nie zmienia i wszyscy zostają sami ze swoimi pragnieniami. Mieli szansę a nie wykorzystali jej. Tkwią więc w tej sytuacji jak w dole. Główną ideą miał być sposób przedstawienia tej rzeczywistości, tak aby powstał obraz poetycki, bogaty w formie. Już teraz widzę, że pojawiło się wiele nowych elementów i symboli.     
Czy to możliwe, że efekt końcowy zaskoczy samego reżysera?
Chciałbym... Traktuję ten film trochę doświadczalnie, bardziej jako próbę lub etiudę niż jako poważne przesłanie. Egoistycznie powiem, że zrobiłem go w większym stopniu dla siebie niż dla szerszego odbioru. Oczywiście zależy mi aby było czytelne to co w nim zawarłem – czyli prostotę w formie i ciepło płynące z obrazów ale zniechęcam do doszukiwania się tam wieloznaczności czy głębokich wizji. Mam nadzieję, że jako całość puszczona na dużym ekranie zaskoczy pozytywnie, nie tylko mnie.
Jakie masz plany związane już z gotowym obrazem. Gdzie tak „niewymiarowy” czasowo film mógłby zaistnieć?
Mam kilka pomysłów, ale wszystkich nie będę zdradzać. Najbardziej oczywistym kierunkiem są festiwale kina niezależnego, zarówno w Polsce jak i zagranicą. Sadzę, że krótka forma (13 min.) i uniwersalny przekaz będą dodatkowymi atutami. Mam nadzieję, że uda się także zaprezentować „Dół” szerszej publiczności. Ostatnio pojawiły się możliwości puszczenia filmu w telewizji. Premiera we wrześniu lub październiku w jednym z warszawskich kin. W tym momencie trwają rozmowy i przygotowania.

WYWIAD PRZEPROWADZIŁA: OLA RUDALSKA